عشق به هر موجودی عطا شده

ولی لا‌به‌لای سگ‌دوییِ یک لقمه نان و

این جور چیزها

طولی نمی‌کشد

که گوهرِ نازنین قلب

سنگ می‌شود

لباس قلب تن بود و

لباس تن هم پیراهن.

امّا ظاهراً بس نبود!

یک ابلهی برداشت

سرآستین هم اختراع کرد و

پیراهن آهاردار پوشید.

همیشه

وقت پیری

به خودشان می‌آیند.

زن‌ها به سرخاب‌سفیداب می‌افتند و

مردها به نرمش و کش‌وقوس

دیگر امّا دیر شده و

عشق

جوانه می‌زند

جوانه می‌زند و بعد هم خشکش می‌زند.

«لاک‌پشت در ساحل موجودی تنبل، کم‌توان، سنگین و آسیب‌پذیر است. اما در آب، تبدیل به پرنده می‌شود.»روانشناسان زرد مدام تاکید می‌کنند که همه‌چیز در توست. خودت را عوض کن تا جهانت عوض شود‌آن‌ها موذیانه یا ابلهانه، تاثیرِ محیط را نمی‌بینند. اینکه در کجایی؟ در کدام کشور؟ کدام استان؟ کدام شهر؟ کدام محله؟ کدام خانه؟ این‌ها را نمی‌بینند. آنچه بر انسان می‌گذرد، متاثر از عوامل درونی و بیرونی است.در میان یادداشت‌های آلبر کامو چشمم به این جمله‌ی شگفت‌انگیز افتاد: “لاک‌پشت در آب، تبدیل به پرنده می‌شود.”‌همان لا

*‏به مناسبت هشتاد و هشت سالگی رمان شازده کوچولو اثر جاودانه آنتوان دو سنت اگزوپری*به همین مناسبت جمله‌هایی از این اثر ماندگار را با هم مرور می‌کنیم...*شازده کوچولو پرسید:*غم انگیزتر از اینکه بیای و کسی خوشحال نشه چیه؟روباه گفت: *بری و کسی متوجه نشه!** شازده کوچولو گفت:*چطوری حماقتم رو نشون بدم؟روباه گفت: *برای هر چیزی اظهار نظر کن!* * روباه گفت: ‎عاشق هیچ گل عجیبی نشو بذار تنها بمونه*...شازده كوچولو پرسيد چرا؟ روباه گفت؛ خسته ميشی ميری اونوقت اون تنها‌تر ميشه...* شازده كوچولو: حرف همو نمی‌فهمیم

لطفا کرم ضد آفتاب بمالید!اگر میخواستم برای آینده شما فقط یک نصیحت بکنم، مالیدن کرم ضد آفتاب را توصیه میکردم. آثار مفید و دراز مدت کرم ضد آفتاب توسط دانشمندان ثابت شده است، در حالی که سایر نصایحی که من امروز مطرح می‌کنم، هیچ پایه و اساس قابل اعتمادی جز تجربه های پر پیچ و خم زندگی شخصی‌ام ندارند. اما به هر حال، نصایحم را خدمت‌تان عرض میکنم:قدر نیرو و زیبایی جوانیتان را بدانید، البته اگر هم ندانستید، مهم نیست!به هر حال، روزی قدر نیرو و زیبایی جوانی تان را خواهید دانست. زمانی که طراوت آن رو به افول

در تمامِ شب چراغی نیست

در تمامِ روز

نیست یک فریاد.

چون شبانِ بی‌ستاره قلبِ من تنهاست.

تا ندانند از چه می‌سوزم من، از نخوت زبانم در دهان بسته‌ست.

راهِ من پیداست.

پایِ من خسته‌ست.

پهلوانی خسته را مانم که می‌گوید سرودِ کهنه‌یِ فتحی قدیمی را.

با تنِ بشکسته‌اش،

تنها

زخمِ پُردردی به جا مانده‌ست از شمشیر و، دردی جانگزای از خشم:

اشک، می‌جوشاندش در چشمِ خونین داستانِ درد؛

خشمِ خونین، اشک می‌خشکاندش در چشم.

در شبِ بی‌صبحِ خود تنهاست...